Direct van de fabrikant
Gratis bezorging vanaf €0
Snelle levering
Veilig betalen
Direct van de fabrikant
De grootste meetfouten bij thermografie ontstaan vrijwel altijd door drie variabelen: een verkeerd ingestelde emissiviteit (ε), een niet in aanmerking genomen gereflecteerde temperatuur (RTC) en een meetafstand waarbij het doelobject te klein in het warmtebeeld wordt afgebeeld (IFOV). Als u deze drie punten consequent controleert en documenteert, worden thermogrammen aanzienlijk betrouwbaarder – vooral bij metalen, kleine componenten en wisselende omgevingen.
Eerste regel: een warmtebeeldcamera toont altijd de temperatuur van het zichtbare oppervlak – niet de temperatuur onder een afdekking of vuil laag. Voor betrouwbare temperatuurwaarden moeten emissiviteit (ε) en gereflecteerde temperatuur (RTC) bij het oppervlak en de meetomgeving passen.
De kleur van een oppervlak heeft in de praktijk nauwelijks invloed op langgolvige infraroodstraling; temperatuur en toestand van het oppervlak zijn doorslaggevend. Gladde, glanzende, spiegelende of gepolijste oppervlakken hebben meestal een lagere emissiviteit dan matte, ruwe of verweerde oppervlakken van hetzelfde materiaal en reflecteren daardoor storingsbronnen uit de omgeving sterker.
Een thermografische meting bestaat fysiek uit drie componenten: emissie (ε) van het meetobject, reflectie (ρ) van omgevingsstraling en, indien van toepassing, transmissie (τ) door bepaalde materialen. In de praktijk is τ bij de meeste vaste materialen vrijwel 0; dunne kunststof folies vormen bijvoorbeeld een uitzondering.
Voor veel oppervlakken geldt bij benadering: ρ = 1 − ε. Een lage ε betekent een hoog aandeel reflectie en daardoor een grotere gevoeligheid voor storingsbronnen en een onjuiste RTC-compensatie.
De richting van de meetfout hangt ervan af of het meetobject warmer of kouder is dan de omgeving.
ε te hoog ingesteld → temperatuurweergave te laag
ε te laag ingesteld → temperatuurweergave te hoog
ε te hoog ingesteld → temperatuurweergave te hoog
ε te laag ingesteld → temperatuurweergave te laag
Let op: hoe groter het temperatuurverschil tussen meetobject en omgeving en hoe lager ε, des te groter worden de meetfouten – en bij een verkeerd ingestelde ε nemen ze verder toe.
Emissiviteitstabellen geven richtwaarden: ε verandert onder andere met de temperatuur en de toestand van het oppervlak. Gebruik tabelwaarden als uitgangspunt en valideer ze indien nodig via een referentieoppervlak/referentiemethode voordat u absolute temperatuurwaarden documenteert.
Voorbeelden van typische richtwaarden:
Beton: ε ≈ 0,93
Glas (warm): ε ≈ 0,9
Aluminium (niet geoxideerd): ε ≈ 0,02–0,03 (sterk reflecterend → RTC/storingsbronnen bijzonder kritisch)
Stel de emissiviteit (ε) passend bij het materiaal/oppervlak in,
houd rekening met de gereflecteerde temperatuur (RTC) wanneer oppervlakken reflecteren of de omgeving sterke temperatuurcontrasten vertoont,
kies de meetafstand zo dat het doelobject duidelijk groter dan één pixel wordt afgebeeld (IFOV).
Daarnaast zorgen een scherpe focus en een consistente schaal logica voor vergelijkbaarheid.
Emissiviteit beschrijft hoe effectief een oppervlak IR-straling afgeeft. Een lage ε betekent dat een groot deel van de ‘waargenomen’ straling door de omgeving wordt gereflecteerd. Daardoor kunnen absolute temperatuurwaarden sterk worden vertekend, ook als het warmtebeeld er ‘plausibel’ uitziet.
ε ligt tussen 0 en 1. Een hoge ε (bijv. bij veel matte, niet-metalen oppervlakken) is bij thermografie ‘vergevingsgezind’. Een lage ε (typisch voor blank metaal) is kritisch omdat reflecties overheersen.
Meetwaarden veranderen sterk met de kijkhoek of locatie.
‘Hotspots’ verschijnen, verdwijnen of verplaatsen zich.
De camera lijkt de temperatuur van personen, de hemel of warme objecten in de omgeving te tonen, omdat deze worden weerspiegeld.
Praktische maatregelen zijn onder andere het creëren van een geschikt referentieoppervlak (bijv. een bepaald punt met goede emissiviteit), het documenteren van meetomstandigheden (afstand, kijkhoek) en het plannen van een vergelijkende meting (contact/andere methode) op kritieke punten.
Als u met emissiviteitstabellen werkt, gebruik de waarden dan als uitgangspunt en valideer het resultaat met een referentieoppervlak en reproduceerbare meetomstandigheden. Zo voorkomt u dat een ‘tabelwaarde’ voor schijnprecisie wordt aangezien.
RTC is de effectieve omgevingstemperatuur die als reflectie in de meetwaarde terechtkomt. RTC is vooral relevant bij reflecterende oppervlakken en wanneer de omgeving niet ‘neutraal’ is (bijv. warme machines, radiatoren of personen in de buurt).
RTC is vooral belangrijk wanneer:
het meetobject glanzend/reflecterend is,
de omgeving sterke temperatuurcontrasten vertoont,
u absolute temperaturen of beoordelingen aan de hand van grenswaarden gebruikt.
In de praktijk helpen afscherming tegen storende stralingsbronnen, een zo constant mogelijke kijkhoek en een gedocumenteerde meetpositie. Het doel is niet ‘perfectie’, maar reproduceerbaarheid.
IFOV beantwoordt de vraag: kan mijn target vanaf deze afstand met deze optiek überhaupt worden gemeten? Als een target slechts één of enkele pixels groot is, bevat de pixel onvermijdelijk achtergrondcomponenten – de meetwaarde is een mengtemperatuur.
Een pixel is geen punt, maar vertegenwoordigt een oppervlak/hoekbereik in het beeld. Als het object niet groot genoeg wordt afgebeeld, neemt de informatiewaarde af. Vooral kleine elektrische verbindingen, dunne leidingen of PV-aansluitingen worden hierdoor geraakt.
Praktijkregel: het target moet duidelijk groter zijn dan één pixel. Als dit niet mogelijk is, verklein dan de afstand of kies optiek/cameraresolutie waarmee het target groter wordt afgebeeld.
Bepaal het meetdoel (object, afstand, doel: screening versus absolute temperatuur).
Controleer en fixeer de focus.
Stel ε passend in (materiaal/oppervlak).
Controleer RTC (reflecterende scène? sterke temperatuurbronnen in de omgeving?).
Controleer afstand/IFOV: is het doelobject groot genoeg in beeld?
Kies bewust de schaalmodus (vast/auto) en houd deze consistent voor vergelijkende metingen.
Documenteer: afstand, kijkhoek, schaalwaarden, meetpunten.
Foutbeeld: de klem lijkt ‘heet’, maar de hotspot verschuift wanneer de positie verandert. Interpretatie: reflectie overheerst (lage ε) en/of het doel is te klein (IFOV). Tegenmaatregelen: bereid de meetlocatie voor als referentieoppervlak, stabiliseer de kijkhoek, verklein de afstand of gebruik teleoptiek, controleer de focus en documenteer de meetpunten consistent. Verifieer vervolgens de oorzaak met geschikte elektrische metingen.
Als ε/RTC/IFOV als foutbronnen worden begrepen, kan de keuze van de camera beter worden onderbouwd: resolutie/optiek passend bij de afstand, NETD passend bij het contrast en workflowfuncties voor documentatie.
We kijken ernaar uit u te ondersteunen met onze expertise en individuele oplossingen.